Przegląd historyczny: Porównanie platform Athlona

To historia sukcesu, niepodobna do żadnej innej. Po czterech latach konkurencji pomiędzy Intelem a AMD, mały teksański producent krzemowy zdołał rzuć cień zwątpienia na dominację Intela, dzięki swojemu procesorowi Athlon. Nie zmieniło się to do dzisiaj.

Dawno temu, szybkie wersje Athlona w formacie Slot-A pojawiały się w krótkich odstępach czasu. 700, 800, 900 MHz - trzeba to przyznać, iż Intel osiągnął magiczną barierę 1 GHz dopiero po AMD. Cóż to była za porażka dla lidera rynkowego! Co gorsza, AMD udało się dokonać tego za pomocą procesora posiadającego pamięć podręczną na zewnątrz układu. Intel jednakże wcześnie wypuścił Pentium III Coppermine i jako pierwszy zintegrował pamięć L2 cache w strukturze procesora.

Presja wywierana na Intela była tak wielka, iż gorączkowo wprowadził on na rynek Pentium III z zegarem 1.13 GHz. Procesor ten miał przed sobą jedno, jedyne zadanie: odebrać z powrotem koronę wydajności. W tamtym czasie Tom's Hardware Guide odegrało ważną rolę w ujawnieniu problemów z 1.13-GHz modelem, czego skutkiem było szybkie jego wycofanie z rynku.

Od tego momentu Intel skoncentrował się na Pentium 4, które miało dotrzymywać kroku Athlonom dzięki wyższym częstotliwościom zegara. Reakcją AMD na szybki wzrost tej częstotliwości mogło być tylko przywrócenie Athlonowi XP (rdzeń Palomino) oceny "P", znanej już w czasach 486. Athlon XP 2000+ dla przykładu mógł pracować tak szybko, jak 2-GHz Pentium 4, jednak wymagając zegara zaledwie 1.66 GHz.

Chcąc przekroczyć limit 2 GHz i dotrzymać kroku modelom Pentium 4, AMD opracowało rdzeń Thoroughbred w wymiarze 0.13 mikrona. Wkrótce pojawił się następca - Thoroughbred B, stanowiący podstawę dzisiejszych modeli Athlonów XP ponad 2200+, który na dodatek podniósł częstotliwość zegara FSB z 266 do 333 MHz.

Na półkach sklepowych pojawiają się już procesory z rdzeniem Barton. Oferują one 512 KB zintegrowanej pamięci podręcznej. Wraz z szybkimi platformami (nForce 2 nVIDII czy KT400A VIA) AMD może po raz kolejny podnieść poziom wydajności i w dalszym ciągu utrudniać życie Intelowi.

DALEJ: Często pomijana: Sprawa platformy