Pojemność dysku twardego Hitachi 7400 osiąga 400 GB, Maxtor wyposażył MaXLine III w Serial ATA

W ciągu kilku ostatnich lat rynek dysków twardych ogarnęła stagnacja. Granica maksymalnej pojemności napędu - 250 GB - osiągnięta jesienią 2003 roku została przekroczona zaledwie kilka tygodni temu. Jednocześnie ceny napędów z interfejsem Serial ATA są nieznacznie wyższe od dysków wyposażonych w interfejs Ultra-ATA. Dodatkowo rośnie liczba modeli obsługujących kolejkowanie poleceń, co zwiększa dodatkową wartość interfejsu Serial ATA dla użytkownika.

Postanowiliśmy, w naszym laboratorium, bliżej przyjrzeć się dwóm napędom: Modelowi DeskStar 7K400 firmy Hitachi, wyposażonemu w pięć talerzy, o pojemności 80 GB każdy, o imponującej łącznej pojemności 400 GB. Ten dysk jest dostępny w wersjach z interfejsem UltraATA/100 i SATA150.

Razem z platformą LGA775 Intela otrzymaliśmy dysk MaXLine III Maxtora. W informatorze Intela wymieniono oba dyski, gdyż napędy te obsługują kolejkowanie poleceń (wymagane przez układ ICH6) i oba posiadają duży bufor o wielkości 16 MB.

Wraz z wprowadzeniem modelu MaXLine III Maxtor zadebiutował ze swoim pierwszym natywnym kontrolerem Serial ATA. Z kolei Hitachi wykorzystuje w dysku 7K400 rozwiązanie bridge. Takie napędy nie są w stanie obsługiwać kolejkowania poleceń (znanego z rozwiązań SCSI), czyli technologii która pozwala na przetwarzanie nadchodzących poleceń w kolejności, która umożliwia zwiększenie wydajności napędu.

ABC dysków twardych

Opis działania kolejkowania poleceń zaczniemy od wyjaśnienia jak działa twardy dysk. Otóż w tych szarych, kanciastych pudełkach znajdują się niewielkie, lśniące dyski. W napędach stosuje się najczęściej do pięciu takich dysków magnetycznych, zwanych także talerzami. Zapisywana jest górna i spodnia warstwa talerza, każda o pojemności około 40 GB (w obecnie stosowanych napędach). Talerze o większej gęstości zapisu powinny być dostępne jesienią tego roku.

Za zapis i odczyt danych odpowiedzialne są głowice. Głowice umieszczone są na przypominających grzebienie ramionach, które przesuwają się nad talerzami. Silnik krokowy przemieszcza głowice na odpowiednie miejsce nad powierzchnią talerza, albo w bezpieczną pozycję spoczynkową. Największym niebezpieczeństwem, w przypadku dysku twardego, jest tzw. head crash, czyli uderzenie przez jedną z głowic w powierzchnię talerza.

Ogólna zasada zapisu danych jest następująca - talerze są zapisywane, ścieżka po ścieżce, od zewnątrz do środka, gdyż bezwzględna prędkość obrotu talerza jest największa przy krawędzi i w tym miejscu prędkość transferu danych jest największa. Po zapisaniu ścieżki proces jest powtarzany na spodniej stronie talerza, a następnie zapis odbywa się na kolejnym talerzu. Taki sposób zapisu minimalizuje ruch głowicy po talerzu. Wraz z rosnącą ilością godzin użytkowania dysku rośnie także fragmentacja danych: Po usunięciu pewnej porcji danych, w tym samym miejscu jest zapisywany nowy, większy plik, który zostaje podzielony na dwie części (co prowadzi do większej ilości koniecznych ruchów głowicy).

DALEJ: Na czym polega kolejkowanie poleceń?